Blog

De bail commercial is het wettelijke kader voor de huur van onroerend goed dat bestemd is voor de uitoefening van een commerciële, industriële of ambachtelijke activiteit in Frankrijk. Dit type huurovereenkomst wordt streng gereguleerd door de Franse Code de Commerce, waarbij veel bepalingen van openbare orde zijn, wat betekent dat er niet contractueel van mag worden afgeweken in het nadeel van de huurder.

Wanneer u als ondernemer de Franse markt wilt betreden, staat u voor een belangrijke juridische keuze: op welke manier geeft u vorm aan uw lokale aanwezigheid? De twee meest voorkomende opties zijn de succursale (branch) en de filiale (dochteronderneming). Hoewel beide termen in het dagelijks taalgebruik vaak door elkaar worden gehaald, kennen ze essentieel verschillende juridische en fiscale kaders.

In de dynamische wereld van internationale handel wordt de keuze van het toepasselijk recht vaak over het hoofd gezien, hoewel dit een fundamentele invloed heeft op de rechten en plichten van commerciële partijen. Wanneer een bedrijf zaken doet over de grens, is het essentieel om te begrijpen welk juridisch kader de transactie beheerst, omdat dit de uitkomst van eventuele geschillen volledig kan bepalen.

In Frankrijk zijn algemene voorwaarden (Conditions Générales de Vente, afgekort CGV) niet slechts een formaliteit; ze vormen de juridische hoeksteen van uw commerciële relaties. Voor professionals (B2B) vormen de CGV zelfs de "enige basis voor de commerciële onderhandeling". Hoewel de basisprincipes vergelijkbaar lijken, stelt het Franse recht zeer specifieke eisen die verschillen tussen zakelijke en consumententransacties.

Veel bedrijven vertrouwen hun meest bekwame werknemers (zoals directeurs of senior managers) de meest uitgebreide bevoegdheden toe om de dagelijkse activiteiten te beheren. Hoewel deze vertrouwensband essentieel is voor efficiëntie, schuilt er een juridische valkuil: de kwalificatie als 'feitelijk bestuurder' (dirigeant de fait).

Een holding – in het Nederlands ook wel moedermaatschappij en in het Frans “société-mère” genoemd – is een vennootschap die aandelen of deelnemingen aanhoudt in andere ondernemingen. Het opzetten van een holding kan fiscaal en juridisch interessante voordelen bieden, maar de keuze van de rechtsvorm is cruciaal.

Het Droit de Préemption Urbain (DPU) is een wettelijk voorkeursrecht dat Franse gemeenten en intergemeentelijke organisaties het recht geeft om onroerend goed of grond vóór andere kopers aan te kopen, wanneer deze onroerende goederen te koop worden aangeboden.

De Franse loi Descrozaille (wet nr. 2023-221), ook wel bekend als EGalim 3, is op 1 maart 2024 in werking getreden en heeft gevolgen voor de commerciële relaties tussen leveranciers en distributeurs in Frankrijk. Deze wet beoogt een evenwichtiger machtsverhouding te creëren, met name in de voedings- en consumptiegoederenindustrie.

In het Franse vennootschapsrecht is een belangrijke ontwikkeling gaande op het gebied van nietigheidsverklaringen vanwege de niet-naleving van bepaalde vennootschapsrechtelijke regels (op grond van bijvoorbeeld de wet, de statuten of een aandeelhoudersovereenkomst). Op 12 maart 2025 werd de Ordonnance n° 2025-229 gepubliceerd, die een grondige hervorming van dit regime introduceert.